تبلیغات
مطالب اینترنتی - عبدی: دستگاه‌های شنود از دفتر خاتمی جمع شد
 
مطالب اینترنتی
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : نویسنده وبلاگ
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


عباس عبدی در روزنامه اعتماد نوشت: در روزهای اخیر دوباره مساله شنود مكالمات به عنوان یك مساله و اقدام ناپسند مورد توجه قرار گرفت. ابتدا یكی از اصولگرایان شاخص مدعی شد كه سخنان محفلی و …خصوصی و اظهارات آقای خاتمی به گوش آنان و هركس كه لازم باشد می‌رسد.

مخاطبان نیز به درستی این سخنان را نشانه‌ای از اعلام رسمی شنود كردن نشست‌های ایشان و احیانا اصلاح‌طلبان دانستند. اگر چه وی در ادامه این برداشت را رد كرد و مدعی شد كه منظورش اطلاع از طریق غیرشنود بوده است. ولی داشتن بهانه برای ورود به بحث شنود نه به آن اظهارنظر و نه به این تكذیبیه احتیاجی نبود و نیست و البته این باعث تاسف است. همین چند سال پیش بود كه در دفتر آقای علی مطهری شنود پیدا شد و جنجال بی‌سرانجامی بالا گرفت. اخیراً نیز دستگاه‌های شنود از دفتر رهبری اصلاحات شناسایی و جمع‌آوری شد. مخالفت با شنود به طور معمول از چند موضع است.

مهم‌تر از همه ورود به حریم خصوصی افراد و غیرقانونی بودن این اقدام است. شنود باید مبتنی بر مجوز قضایی باشد، ولی مساله این است كه صدور چنین حكمی چون بدون اطلاع شنودشونده است (طبعا با اطلاع او نیز نمی‌تواند صورت گیرد) بنابراین حقی را از مردم و شنودشوندگان ضایع می‌كند كه خودشان اطلاعی ندارند و اعتراضی هم نمی‌توانند انجام دهند. متاسفانه مقررات و قوانین روشنی هم در این زمینه نداریم و حتی اگر شنود با حكم قضایی هم باشد به‌شدت محل ابهام است، چه رسد به اینكه شنودها با اجازه مقام قضایی نباشد، یا اجازه عام داده شود كه قطعاً مورد قبول نیست. بنابراین وجه غیرقانونی و حتی غیر شرعی و غیر اخلاقی بودن آن برجسته می‌شود.

ولی بنده در این یادداشت می‌خواهم بگویم كه در ردّ شنود، منطق قوی‌تری نیز وجود دارد. حتی اگر فرض كنیم مشكل اخلاقی و حقوقی شنود هم حل شود، به نظر من مشكل غیر عقلانی بودن آن حل نخواهد شد. چرا؟ شنود قدرتی فریبنده و در ضمن منحرف‌كننده است. شاید این داستان را شنیده باشید كه یك نفر از پیامبری درخواست كرد كه قدرت فهم سخنان حیوانات را به او بدهد. بر اثر اصرار و با وجود نهی او از این خواسته این قدرت را به دست آورد. یك روز شنید كه خروس خانگی به سگ او می‌گوید كه فردا اسب ارباب می‌میرد و گوشت آن نصیب تو می‌شود. ارباب فوری اقدام كرد و اسب را به بازار برد و فروخت و به خیال خود زرنگی كرد.

این كار سه روز در مورد سایر حیوانات او ادامه یافت تا اینكه روز چهارم به سگ گفت نگران نباش فردا ارباب خودش می‌میرد و غذای اضافی زیادی نصیب تو می‌شود. ارباب نزد پیامبر رفت كه فكری به حالش كند، آن پیامبر گفت كه این از عوارض زبان حیوانات دانستن است. اگر همان روز اول اسب تو می‌مرد، دیگر تمام می‌شد آن اسب بلاگردان تو بود و اكنون كاری نمی‌توان كرد. شاید این افسانه باشد، ولی واقعیتی مهم در آن است. انسان‌ها برای ایجاد روابط و رفتار عادی و سازنده در جامعه باید از ابزار عرفی و عمومی خود سود بجویند. شعاع دید ما یا قدرت شنوایی ما یا توان بویایی ما محدود است و همین برای یك زندگی سالم ما كفایت می‌كند. حال اگر به هر دلیلی یكی از این قوا به طرز ناعادلانه‌ای نزد عده‌ای تقویت شود، ایجاد ارتباط سازنده را دچار اختلال می‌كند.

یكی از بدترین ویژگی‌های اخلاقی، سخن‌چینی است كه در واقع همان شنود سنتی است. یعنی كسی از سخنان فرد دیگری درباره من و شما مطلع می‌شود یا خودش می‌شنود و آنگاه آن سخن را به من و شما منتقل می‌كند، در حالی كه این سخن می‌تواند منشأ كدورت و اختلاف شود و اگر منتقل نشود، اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد. شنود و اتكا به مفاد آن برای شنودكننده خطرناك است. نه فقط بی‌اعتمادی را در جامعه دامن می‌زند، بلكه سوگیری افراد را به یكدیگر دچار اختلال جدی می‌كند. یكی از عوامل بی‌اعتمادی در جامعه ایران همین نوع رفتار است. بطور طبیعی منافعی هم در شنود است ولی هزینه‌های آنچنان است كه هیچ عقل معمولی تن به آن نخواهد داد. آیا این بدان معناست كه شنود بطور كلی باید حذف شود؟ خیر، شنود نوعی امكان در مقابله با كسانی است كه در امور خلاف و جاسوسی هستند و الا اینكه چند نفر دور هم بنشینند و حرف بزنند چه جایی برای شنود است؟

شنود باید علیه كسانی انجام شود كه بطور مشخص در حال انجام فعالیت پنهانی (و نه غیر آشكار) هستند. احزاب سیاسی و افراد بطور طبیعی در جلسات خصوصی حرف می‌زنند و بحث می‌كنند، ولی این به معنای رفتار پنهانی نیست. ولی اگر كسی در حال برنامه‌ریزی نظامی یا جاسوسی است و… طبعاً فرق می‌كند. به نظر می‌رسد كه استناد به اطلاعات و داده‌های ناشی از شنود نیز نمی‌تواند منشأ داوری درباره افراد شود. همه می‌دانیم كه فضای سخنان دو یا چند نفری به كلی متفاوت با سخنان عمومی و رسمی است و دقت و اعتبار كافی ندارد. یك نفر در یك گفت‌وگوی دو نفری درباره شخص ثالث بدی می‌گوید، این را نباید معیار داوری او درباره آن نفر سوم بدانیم. در سیاست نیز همین منطق حاكم است. به علاوه در انتقال شنود بسیار گزینشی عمل می‌كنند. باید با شنود به عنوان یك فرهنگ كه می‌تواند در جامعه و میان مردم هم رواج داشته باشد، مقابله كرد. شنود، قدرت و اطلاعات زیانباری را در اختیار صاحب آن قرار می‌دهد.



لینک منبع

مطلب عبدی: دستگاه‌های شنود از دفتر خاتمی جمع شد در سایت مفیدستان.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر